Lokesh Bhardwaj Law Offices ← लेख

हे पान इंग्रजीत लिहिलेल्या लेखाचे भाषांतर आहे, जे भाषांतर साधनांच्या साहाय्याने तयार केले असून कार्यालयाने त्याचे पुनरावलोकन केले आहे. दोन्हींमध्ये फरक असल्यास इंग्रजी मजकूर ग्राह्य धरला जाईल. इंग्रजीत वाचा

Lokesh Bhardwaj Law Offices · वकील आणि कायदेशीर सल्लागार, नवी दिल्ली · lokeshbhardwajlawoffices.com
पैसा & बँकिंग · स्पष्टीकरण

कागदाच्या तुकड्यावरील वचन.

वस्तुविनिमयापासून अलीकडच्या व्याजदर निर्णयापर्यंत, वित्तीय व्यवस्थेचे सोप्या भाषेतील विवरण.

14 सप्टेंबर 202622 मिनिटांचे वाचन
अंतिम पुनरावलोकन: 17/10/2026
वस्तू नव्हे, वचन मी वचन देतो की धारकाला रक्कम देईन पाचशे रुपये नोट धारक, बँक, मध्यवर्ती बँक वचनांची साखळी रिझर्व्ह बँक ठेव, बँक, राज्य नोट केवळ त्याच प्रकारच्या दुसऱ्या वचनातच वटवता येते
साखळीचा पुरेसा मागोवा घेतला तर ती धातूत संपत नाही. ती एका मक्तेदारीत, एका सक्तीत आणि एका हमीत संपते.

तुमच्या पाकिटातून कोणतीही भारतीय बँक नोट काढा आणि वाचा. गव्हर्नरांच्या सहीच्या वर लिहिले आहे, "मी धारकाला पाचशे रुपये देण्याचे वचन देतो." पुन्हा वाचा. नोट असे म्हणत नाही की ती पाचशे रुपये आहे. ती म्हणते की ती पाचशे रुपये देण्याचे वचन आहे. पाचशे कशाचे? ती नोट घेऊन तुम्ही भारतीय रिझर्व्ह बँकेकडे गेलात आणि तुमचे पाचशे रुपये मागितले, तर बँक तुम्हाला नेमके तेच वचन असलेली दुसरी नोट, किंवा नाणी, देईल.

हे छोटे कोडे म्हणजे संपूर्ण वित्तीय व्यवस्थेचे लघुरूप आहे. पैसा ही वस्तू नाही. ते एक वचन आहे जे स्वीकारण्यास सगळे सहमत झाले आहेत. बँका हे वचने तयार करणारे आणि त्यांचा व्यापार करणारे व्यवसाय आहेत. कर्ज म्हणजे वचनाच्या बदल्यात दिलेले वचन. अमेरिकी डॉलर जगावर राज्य करतो ते तो कशाचा बनलेला आहे म्हणून नव्हे, तर इतर कोणत्याही चलनापेक्षा अधिक लोक, अधिक ठिकाणी, त्याचे वचन स्वीकारतात म्हणून. हे सगळे कसे घडले हे हा लेख घडलेल्या क्रमाने मांडतो, आणि मथळ्यांचा अर्थ लावू पाहणाऱ्या नागरिकासाठी, व्यवसाय मालकासाठी किंवा विद्यार्थ्यासाठी त्याचा अर्थ काय आहे हे सांगतो.

I. पैशापूर्वी: पैसा जी समस्या सोडवतो

व्यापार पैशापेक्षा जुना आहे. मानवी इतिहासाच्या बहुतेक काळात लोकांनी त्यांच्याकडे असलेल्या वस्तू त्यांना हव्या असलेल्या वस्तूंसाठी बदलून घेतल्या. वस्तुविनिमयाची अडचण अशी की त्याला "गरजांचा दुहेरी योगायोग" लागतो: ज्याच्याकडे जास्तीचे धान्य आहे त्या शेतकऱ्याला, त्याला मडके हवे असेल नेमक्या त्याच क्षणी धान्य हवे असलेला कुंभार सापडला पाहिजे. शिवाय धान्य सडते, त्याचे सूक्ष्म भाग करता येत नाहीत, आणि ते पुढच्या गावापर्यंत नेणे अवघड असते.

प्रत्येक प्राचीन समाजाने ही समस्या एका अशा वस्तूवर स्थिरावून सोडवली जी सगळे स्वीकारतील, त्यांना ती स्वतःसाठी नको असली तरी. ती वस्तू कोणतीही असो, ती टिकाऊ, वाहून नेण्याजोगी, विभाज्य, बनावट करण्यास अवघड आणि साधारण एकसारखी असायला हवी होती. मौल्यवान धातू प्रत्येक निकषावर सरस ठरले, आणि म्हणून चांदी आणि सोने प्राचीन जगाचा पैसा बनले.

पुढचे पाऊल म्हणजे धातूवर शिक्का मारणे. ज्ञात वजनाच्या चांदीच्या तुकड्यावर आपली खूण उमटवणारा राजा त्याच्या शुद्धतेबद्दल सार्वजनिक वचन देत होता, आणि प्रत्येक व्यापाऱ्याला ते वजन करण्याच्या आणि तपासण्याच्या त्रासातून वाचवत होता.

काय घडले ते पाहा. या टप्प्यावरही पैसा आधीच अंशतः वचन आहे. नाण्याचे मूल्य त्यातील धातूमुळे आहे, पण ते मुक्तपणे चलनात फिरते ते त्यावरील शिक्क्यामुळे.

II. कागद, वचने आणि बँकिंगचा जन्म

धातू जड असतो आणि चोर सर्वत्र असतात. म्हणून व्यापाऱ्यांनी अशी साधने विकसित केली ज्यांमुळे धातू न हलवता मूल्य प्रवास करू शकेल. व्यापारी ज्याच्याकडे मजबूत खोली आहे अशा व्यक्तीकडे नाणी ठेवून पावती घेई. धातू तिजोरीत राहत असे; कागद प्रवास करत असे.

मग दोन गोष्टी घडल्या, आणि दोन्ही मिळून त्यांनी बँकिंग निर्माण केले. पहिली, पावत्या पैसे म्हणून हातोहात फिरू लागल्या, कारण सोन्याची पावती सोन्याइतकीच चांगली आणि वाहून नेण्यास कितीतरी सोपी होती. दुसरी, तिजोरीच्या रखवालदाराच्या लक्षात आले की कोणत्याही दिवशी ठेवीदारांपैकी थोडेच आपला धातू घेण्यासाठी येतात. त्यामुळे तो आपल्याकडील काही भाग कर्जाने देऊ शकत होता, किंवा त्याच्याकडील धातूपेक्षा अधिक पावत्या जारी करू शकत होता, आणि फरकावर व्याज कमावू शकत होता. पावती बँक नोट बनली होती, आणि तिजोरीचा रखवालदार बँकर बनला होता.

जारी केलेली वचने आणि ताब्यातील धातू यांच्यातील ही दरी तेव्हापासूनच्या प्रत्येक बँकिंग व्यवस्थेचे इंजिन आहे. ती प्रत्येक बँकिंग संकटाचा उगमही आहे, कारण ज्या क्षणी पुरेसे लोक एकाच वेळी वचनाची परीक्षा घेतात, त्या क्षणी तिजोरी रिकामी होते.

भारतीय कायद्याने हे जग लवकर ओळखले. कागदी चलन अधिनियम, 1861 (Paper Currency Act, 1861) ने भारत सरकारला नोटा जारी करण्याची मक्तेदारी दिली, खासगी आणि प्रेसिडेन्सी बँकांकडून होणारी नोटांची जारी संपवली, आणि मागणी केल्यावर धारकाला देय असलेल्या वचनचिठ्ठ्यांच्या स्वरूपात नोटा जारी करण्याची तरतूद केली. 160 वर्षांहून अधिक काळापूर्वी लिहिलेले ते वर्णन आजही तुमच्या खिशातील नोटेचे कायदेशीर स्वरूप आहे.

III. परक्राम्य संलेख: पैशाचा कायदेशीर DNA

पुढे जाण्यापूर्वी, कागदी पैसा आणि बँकिंग मुळात शक्य करणारी कायदेशीर संकल्पना समजून घेणे उपयुक्त ठरते. तिला परक्राम्यता (negotiability) म्हणतात, आणि भारतात ती परक्राम्य संलेख अधिनियम, 1881 (Negotiable Instruments Act, 1881) मध्ये संहिताबद्ध आहे, हा कायदा रिझर्व्ह बँकेपेक्षा अर्ध्या शतकाहून अधिक जुना आहे आणि आजही रोज वापरात आहे.

त्या अधिनियमाचे कलम 13 तरतूद करते की परक्राम्य संलेख म्हणजे आदेशानुसार किंवा धारकाला देय असलेली वचनचिठ्ठी, विनिमय पत्र किंवा धनादेश. हे तीन संलेख प्रत्येक आधुनिक देयकाचे पूर्वज आहेत:

हे संलेख "परक्राम्य" ठरतात ते दोन वैशिष्ट्यांमुळे जी सामान्य करारांत नसतात. पहिले, धारकाला देय असतील तर केवळ सुपूर्द करून, किंवा आदेशानुसार देय असतील तर मागे सही करून आणि सुपूर्द करून, त्यांचे हस्तांतरण करता येते. नवा करार नाही, मूळ ऋणकोला नोटीस नाही, नोंदणी नाही. दुसरे अधिक उल्लेखनीय आहे. जी व्यक्ती सद्भावनेने, मोबदला देऊन आणि मुदत संपण्यापूर्वी संलेख घेते, जिला अधिनियम यथाविधी धारक (holder in due course) म्हणतो, तिला तो देणाऱ्या व्यक्तीपेक्षा चांगला हक्क मिळतो. साखळीत वर कुठेतरी संलेख चोरीला गेला असला तरी प्रामाणिक धारक तरीही रक्कम वसूल करू शकतो.

सामान्य मालमत्ता कायदा म्हणतो की तुमच्याकडे जे नाही ते तुम्ही देऊ शकत नाही. परक्राम्य संलेख कायदा या दस्तऐवजांसाठी अपवाद करतो.

कायदा हे का सहन करतो? कारण याशिवाय कोणीही कागदाचा तुकडा पैसे म्हणून स्वीकारणार नाही. प्रत्येक स्वीकारकर्त्याला नोट घेण्यापूर्वी तिचा संपूर्ण इतिहास तपासावा लागला, तर कागद चलनात फिरू शकणार नाही, आणि व्यापार पुन्हा धातूकडे परतेल.

आता बँक नोटेकडे पुन्हा पाहा. ती मागणी केल्यावर धारकाला देय असलेली वचनचिठ्ठी आहे. भारतीय रिझर्व्ह बँक अधिनियम, 1934 चे कलम 31 तरतूद करते की भारतात रिझर्व्ह बँकेशिवाय, किंवा अधिनियम स्पष्टपणे परवानगी देतो तिथे केंद्र सरकारशिवाय, कोणीही मागणी केल्यावर धारकाला देय असलेले विनिमय पत्र, हुंडी किंवा वचनचिठ्ठी काढू, स्वीकारू, तयार करू किंवा जारी करू शकत नाही. दुसऱ्या शब्दांत, कायदा तिजोरीच्या रखवालदाराची पावती घेतो, ती जारी करण्याचा अधिकार एका संस्थेसाठी राखून ठेवतो, आणि त्याच्या परिणामाला चलन म्हणतो. बँक नोट हा राज्याने मक्तेदारीत घेतलेला परक्राम्य संलेख आहे.

आणखी दोन कलमे चित्र पूर्ण करतात. कलम 22 रिझर्व्ह बँकेला भारतात बँक नोटा जारी करण्याचा एकमेव अधिकार देते. कलम 26 तरतूद करते की प्रत्येक बँक नोट भारतातील कोणत्याही ठिकाणी तिच्यावर नमूद रकमेसाठी देयकात किंवा खात्यावर कायदेशीर चलन असेल, आणि तिला केंद्र सरकारची हमी असेल. "कायदेशीर चलन" (legal tender) म्हणजे धनको रुपयातील कर्जाच्या फेडीत ते कायदेशीररीत्या नाकारू शकत नाही. हमी म्हणजे रिझर्व्ह बँकेच्या वचनामागे भारतीय संघराज्य उभे आहे. रुपयाचा संपूर्ण कायदेशीर पाया हाच आहे: एक मक्तेदारी, एक सक्ती आणि एक हमी.

IV. सुवर्ण मानक आणि त्याचा ऱ्हास

एकोणिसाव्या शतकात आघाडीच्या अर्थव्यवस्था सुवर्ण मानकाकडे (gold standard) वळल्या. प्रत्येक चलनाची व्याख्या सोन्याचे ठरावीक वजन अशी होती, नोटा मागणी केल्यावर सोन्यात परिवर्तनीय होत्या, आणि त्यामुळे चलनांमधील विनिमय दर अंकगणिताने निश्चित होत. या व्यवस्थेने जगाला उल्लेखनीय किंमत स्थैर्य दिले आणि आंतरराष्ट्रीय व्यापार सोपा केला. तिच्यात एक घातक ताठरताही होती: ज्या देशाकडे सोने कमी पडे त्याला, देशात बेरोजगारी कितीही असो, सोने परत येईपर्यंत व्याजदर वाढवून आपली अर्थव्यवस्था आकुंचित करावी लागे.

विसाव्या शतकातील युद्धे आणि मंदीतून ही व्यवस्था तगली नाही. ब्रिटनने 1931 मध्ये सुवर्ण मानक सोडले. 1933 मध्ये अमेरिकेने धारकांना सोन्याची नाणी, सोन्याच्या लगडी आणि सुवर्ण प्रमाणपत्रे फेडरल रिझर्व्हकडे जमा करण्यास भाग पाडले, आणि 1934 मध्ये सोन्याची अधिकृत किंमत वाढवून 35 डॉलर प्रति औंस केली. सामान्य नागरिक आता बँकेत जाऊन कागदाचे धातूत रूपांतर करू शकत नव्हते.

भारताच्या स्वतःच्या व्यवस्थेत हाच इतिहास प्रतिबिंबित झाला. भारतीय रिझर्व्ह बँकेने 01/04/1935 रोजी कामकाज सुरू केले तेव्हा तिचा जारी विभाग (Issue Department) प्रमाणशीर राखीव व्यवस्थेवर (proportional reserve system) चालत असे, ज्याअंतर्गत जारी केलेल्या नोटांच्या ठरावीक प्रमाणात सोने आणि परकीय चलन राखणे तिला बंधनकारक होते. 1956 मध्ये त्या व्यवस्थेची जागा किमान राखीव व्यवस्थेने (minimum reserve system) घेतली, जी भारतीय रिझर्व्ह बँक अधिनियम, 1934 च्या कलम 33 मध्ये आजही आहे. सध्याचा कायदा फक्त इतकेच बंधन घालतो की जारी विभागाकडील सोने आणि परकीय रोखे यांचे एकत्रित मूल्य Rs. 200 कोटींपेक्षा कमी नसावे, त्यापैकी सोने Rs. 115 कोटींपेक्षा कमी नसावे. लाखो कोटींच्या चलनात असलेल्या नोटांच्या तुलनेत ही केवळ प्रतीकात्मक रक्कम आहे. उरलेले पाठबळ रुपयाची नाणी, भारत सरकारचे रोखे आणि पात्र बिले यांचे असते. आज हयात असलेल्या बहुतेक भारतीयांच्या जन्मापूर्वीपासून रुपयाला सोन्याचे अर्थपूर्ण पाठबळ राहिलेले नाही.

V. ब्रेटन वुड्स, 1944: डॉलरचा राज्याभिषेक

01/07/1944 ते 22/07/1944 या काळात, युद्ध अजून चालू असताना, युद्धोत्तर चलनव्यवस्थेची रचना करण्यासाठी संयुक्त राष्ट्रांची चलनविषयक आणि वित्तीय परिषद न्यू हॅम्पशायरमधील ब्रेटन वुड्स येथे भरली. तिच्यातून दोन गोष्टी निघाल्या.

पहिली म्हणजे चलन व्यवस्था. जगातील चलनविषयक सोन्याचा बहुतांश भाग अमेरिकेकडे होता, म्हणून डॉलर 35 डॉलर प्रति औंस या दराने निश्चित केला गेला आणि परदेशी सरकारे व मध्यवर्ती बँकांसाठी सोन्यात परिवर्तनीय केला गेला. इतर प्रत्येक चलन डॉलरशी जोडले गेले. सोने नांगर म्हणून राहिले, पण त्याच्याशी थेट जोडलेला फक्त डॉलर होता. बाकी सगळे डॉलरशी जोडलेले होते.

हाच तो क्षण जेव्हा डॉलर जगाचे राखीव चलन बनला, विजयाने नव्हे तर रचनेने.

दुसरी म्हणजे व्यवस्था चालवण्यासाठी संस्थांची जोडी: आंतरराष्ट्रीय नाणेनिधी (International Monetary Fund), व्यवहारतोलाच्या अडचणीत असलेल्या देशांना कर्ज देण्यासाठी आणि चलन-जोडणीवर देखरेख ठेवण्यासाठी, आणि पुनर्रचना व विकासासाठी आंतरराष्ट्रीय बँक (International Bank for Reconstruction and Development), पुनर्बांधणीसाठी आणि नंतर विकासासाठी कर्ज देण्यासाठी. IBRD हीच संस्था जगाने पुढे जागतिक बँक (World Bank) म्हणून ओळखली.

VI. जागतिक बँक प्रत्यक्षात कशी काम करते

"जागतिक बँक" हे लघुरूप आहे. जागतिक बँक समूहात पाच संस्था आहेत, प्रत्येकीचे स्वतःचे सदस्यत्व आणि सनद आहे:

IBRD आणि IDA मिळून संकुचित अर्थाने "जागतिक बँक" आहेत. भारत पाचपैकी चार संस्थांचा सदस्य आहे आणि ICSID मध्ये कधीही सामील झालेला नाही; ICSID अभिसंधीवर सही केलेल्या 166 राज्यांमध्ये भारत नाही.

पैसा येतो कुठून?

हाच भाग बहुतेक लोक चुकीचा समजतात. IBRD ही दरवर्षी करदात्यांकडून निधी मिळणारी धर्मादाय संस्था नाही. ती बँक आहे. तिचे सदस्य देश भांडवलाची वर्गणी भरतात, आणि त्या पाठबळाच्या जोरावर ती सर्वोच्च पतमानांकन राखते आणि आंतरराष्ट्रीय रोखे बाजारात विकसनशील देशाला स्वतःला मिळू शकतील त्यापेक्षा कितीतरी कमी दराने कर्ज घेते. मग ती तो निधी रस्ते, वीज, पाणी, आरोग्य आणि शिक्षणासाठी विकसनशील देशांच्या सरकारांना पुढे कर्जाने देते, आणि त्यावरील व्याज आणि परतफेडीतून रोख्यांची सेवा होते. IDA वेगळा आहे: सर्वांत गरीब देश बाजारदर देऊ शकत नसल्याने त्याचे कर्जवाटप मोठ्या प्रमाणात श्रीमंत सदस्यांच्या योगदानातून चालते. IFC स्वतःचे भांडवल उभारते आणि व्यापारी जोखीम घेते. MIGA हप्त्याच्या बदल्यात विमा विकते.

नियंत्रण कोणाचे?

मते भांडवली वर्गणीनुसार भारित असतात, त्यामुळे सर्वांत मोठ्या अर्थव्यवस्थांचा शब्द सर्वांत मोठा असतो. गव्हर्नर मंडळ, प्रत्येक सदस्यामागे एक, वर्षातून एकदा भेटते; दैनंदिन निर्णय निवासी मंडळाकडे असतात.

जागतिक बँक नोटा छापत नाही आणि, IDA वगळता, पैसा फुकट देत नाही. ती जगाच्या विश्वासावर कर्ज घेते आणि कर्जदाराच्या विश्वासावर कर्ज देते. हे तिजोरीच्या रखवालदाराचेच प्रारूप आहे, राष्ट्रांच्या पातळीवर नेलेले.

VII. 1971: सोन्याची खिडकी बंद होते

ब्रेटन वुड्समध्ये एक दोष होता. अमेरिका हवे तितके डॉलर जारी करू शकत होती, आणि तिने ते केले. 1960 च्या दशकाच्या अखेरीस परदेशात असलेले डॉलर 35 डॉलर प्रति औंस दराने वटवण्यासाठी असलेल्या सोन्यापेक्षा कितीतरी अधिक होते, आणि परदेशी सरकारे डॉलरच्या बदल्यात धातू घेऊ लागली. अमेरिकेच्या तिजोरीवर धाव सुरू झाली होती.

15/08/1971 रोजी अध्यक्ष रिचर्ड निक्सन यांनी घोषणा केली की अमेरिका यापुढे ठरावीक मूल्याने डॉलरचे सोन्यात रूपांतर करणार नाही. ही घोषणा तात्पुरती असायची होती. ती 55 वर्षे टिकली आहे. त्या दिवसापासून जगातील कोणतेही प्रमुख चलन कशातही परिवर्तनीय राहिलेले नाही. त्यांपैकी प्रत्येक चलन अर्थशास्त्रज्ञ ज्याला फियाट मनी (fiat money) म्हणतात ते आहे, "असे होवो" या अर्थाच्या लॅटिन शब्दावरून: राज्य म्हणते म्हणून पैसा.

हाच तो क्षण जेव्हा बँक नोटेवरील कोडे कायमचे झाले. रुपया, डॉलर, युरो, येन यांच्यामागे काय आहे? सोने नाही. चांदी नाही. तेल नाही. त्यांच्यामागे अशा गोष्टींचा एक गठ्ठा आहे ज्या मुळीच मूर्त नाहीत:

VIII. तेल, व्यापार आणि डॉलरचे दुसरे आयुष्य

सोन्याची खिडकी बंद झाल्यानंतर दोन वर्षांनी जगाला कळले की नांगर गमावलेल्या चलनाचे काय होते. 1973 आणि 1974 च्या तेल धक्क्याने कच्च्या तेलाची किंमत कित्येक पटींनी वाढवली, आणि तेलाची किंमत आधीच डॉलरमध्ये ठरत असल्याने प्रत्येक तेल-आयातदार देशाला अचानक कितीतरी अधिक डॉलर लागू लागले, तर निर्यातदारांकडे अचानक ते खर्च करू शकतील त्यापेक्षा कितीतरी अधिक डॉलर जमा झाले. जून 1974 मध्ये अमेरिका आणि सौदी अरेबिया यांनी आर्थिक आणि लष्करी सहकार्यावर व्यापक करार केला, आणि त्यानंतर अशी समजूत झाली ज्याअंतर्गत सौदी तेल महसूल मोठ्या प्रमाणात अमेरिकी ट्रेझरी रोख्यांमध्ये गुंतवला गेला.

पेट्रोडॉलर या संज्ञेचा उगम हाच आहे, आणि दोन मुद्दे काळजीपूर्वक पाहायला हवेत, कारण या विषयावर जे काही प्रसारित होते त्यातील बरेच चुकीचे आहे. पहिले, तेलाची किंमत फक्त डॉलरमध्येच ठरवावी असा कोणताही तह कधीही नव्हता; तेलाची किंमत डॉलरमध्ये ठरत होती कारण डॉलर आधीच जगाचे आघाडीचे चलन होते. दुसरे, ही व्यवस्था किंमत ठरवण्यापेक्षा पुनर्चक्रणासाठी अधिक महत्त्वाची होती: जगाने तेलासाठी दिलेले डॉलर अमेरिकी सरकारी कर्जात परत वाहिले, आणि ट्रेझरी बाजार इतका खोल झाला की तो कोणत्याही मालमत्तेचा जगातील सर्वांत मोठा आणि सर्वांत तरल बाजार बनला.

ही खोली हेच डॉलरचे खरे रहस्य आहे. जकार्ता किंवा जोहान्सबर्गमधील मध्यवर्ती बँक डॉलर ठेवते ती अमेरिकेवरील प्रेमापोटी नव्हे, तर किंमत न हलवता ती फार मोठ्या प्रमाणात ट्रेझरी रोखे विकत किंवा विकू शकते म्हणून. दुसरा कोणताही बाजार ते देत नाही. तेलातील डॉलरचे वर्चस्व हे वित्तातील त्याच्या वर्चस्वाचा परिणाम आहे, कारण नव्हे.

IX. पत म्हणजे काय, आणि कर्ज कसे दिले जाते?

पत (credit), लॅटिन credere, म्हणजे विश्वास ठेवणे, यावरून, म्हणजे नंतर देण्याचे वचन जे कोणीतरी आता स्वीकारण्यास तयार आहे. बँक तुम्हाला कर्ज देते तेव्हा तिचा विश्वास असतो की तुम्ही ते परत कराल. बाकी सगळा तपशील आहे.

पण बँक कर्जाने देत असलेला पैसा तिला मिळतो कसा? बहुतेक लोक गृहीत धरतात की बँका बचतकर्त्यांकडून ठेवी घेतात आणि त्या कर्जदारांना देतात, आणि त्यामुळे बँक आधी जमा केलेलेच कर्जाने देऊ शकते. आधुनिक बँकिंग असे चालत नाही, आणि हा मुद्दा इतका महत्त्वाचा आहे की पाठ्यपुस्तके दुरुस्त करण्यासाठी बँक ऑफ इंग्लंडने 2014 मध्ये आपल्या Quarterly Bulletin मध्ये एक शोधनिबंध प्रकाशित केला. व्यापारी बँक कर्ज देते तेव्हा ती आधीपासून अस्तित्वात असलेली रोकड देत नाही. ती कर्जदाराच्या खात्यात नवी ठेव जमा करते. ती ठेव नवा पैसा आहे. कर्ज आणि ठेव एकाच क्षणी निर्माण होतात, एक बँकेची मालमत्ता आणि दुसरी तिचे दायित्व.

बँका ठेवी कर्जाने देत नाहीत; कर्जातून ठेवी निर्माण होतात.

भारतासह कोणत्याही आधुनिक अर्थव्यवस्थेतील बहुतेक पैसा नोटा आणि नाणी मुळीच नसून अशा प्रकारे निर्माण झालेल्या बँक ठेवी असतो.

बँका कर्ज देऊन पैसा निर्माण करू शकत असतील, तर त्यांना अमर्याद पैसा निर्माण करण्यापासून काय रोखते? चार गोष्टी.

त्यामुळे "रिझर्व्ह बँकेने तरलता ओतली" किंवा "फेडने दर वाढवले" असे तुम्ही वाचता तेव्हा घडलेले असते ते हे की व्यापारी बँका ज्या कच्च्या मालापासून पत तयार करतात त्याची किंमत किंवा प्रमाण मध्यवर्ती बँकेने बदलले आहे.

X. कर्ज कसे घेतले जाते: कर्जदाराने काय लक्षात ठेवावे

कर्जदाराच्या बाजूने पाहिले तर प्रत्येक कर्जदाता तेच पाच प्रश्न विचारत असतो, ज्यांना बँकर पाच C म्हणतात: तुमचे चारित्र्य (character: परतफेडीची नोंद, आणि आज तुमचा क्रेडिट स्कोअर), तुमची क्षमता (capacity: सध्याच्या दायित्वांच्या तुलनेत उत्पन्न), तुमचे भांडवल (capital: तुम्ही स्वतः काय घालत आहात), तुम्ही देत असलेले तारण (collateral), आणि परिस्थिती (conditions: कर्जाचा उद्देश आणि अर्थव्यवस्थेची स्थिती). हे समजणारा कर्जदार त्यासाठी तयारी करू शकतो.

पाच C च्या पलीकडे, काही गोष्टींकडे सहसा दिले जाते त्यापेक्षा अधिक लक्ष द्यायला हवे.

पत म्हणजे अंमलबजावणीयोग्य बनवलेला विश्वास. वचन हलके घेणाऱ्या कर्जदाराला ते नेमके किती अंमलबजावणीयोग्य आहे हे कळते.

XI. भारताचा चलनविषयक कालक्रम

भारताची स्वतःची कथा जगाच्या कथेच्या मागोमाग जाते, स्थानिक वळणांसह.

XII. आजचा डॉलर: आकडे काय दाखवतात

डॉलरचे स्थान मोजता येण्याजोगे आहे. आंतरराष्ट्रीय नाणेनिधीच्या अधिकृत परकीय चलन साठ्यांच्या चलन रचनेच्या सर्वेक्षणानुसार, 2026 च्या पहिल्या तिमाहीत जगाच्या वाटप झालेल्या राखीव साठ्यांपैकी डॉलरचा वाटा 57.13 टक्के, युरोचा 20.03 टक्के, जपानी येनचा 5.44 टक्के आणि चिनी रेनमिन्बीचा 1.99 टक्के होता. शतकाच्या सुरुवातीच्या पातळीपेक्षा डॉलरचा वाटा लक्षणीयरीत्या घटला आहे, पण ही घट संथ राहिली आहे, आणि त्याने गमावलेला वाटा कोणत्याही एका प्रतिस्पर्ध्याने घेतलेला नसून अनेक चलनांमध्ये विखुरला आहे.

त्याच्या समोर उभे आहे कर्ज. अमेरिकी ट्रेझरीच्या सार्वजनिक कर्जाच्या दैनिक नोंदीनुसार 10/09/2026 रोजी एकूण थकित सार्वजनिक कर्ज सुमारे 40.05 ट्रिलियन डॉलर होते, त्यापैकी साधारण 32.36 ट्रिलियन डॉलर जनतेकडे असलेले कर्ज होते. त्याचा लक्षणीय भाग परदेशात आहे, डॉलरला आपले मूल्यसंचयाचे साधन म्हणून निवडलेल्या मध्यवर्ती बँका आणि गुंतवणूकदारांकडे.

जग त्यालाच का निवडत राहते? चार कारणे, त्यांपैकी एकही सोने नाही.

हे अमेरिकी सत्तेचेही एक स्रोत आहे, आणि अमेरिकनांना ते माहीत आहे. डॉलरची हिशेबपूर्ती अमेरिकी बँकांमार्फत होत असल्याने अमेरिका निर्बंधांद्वारे एखाद्या देशाला किंवा कंपनीला जगाच्या देयक व्यवस्थेच्या मोठ्या भागापासून तोडू शकते. नेमक्या याच क्षमतेने इतर देशांना पर्याय उभारण्यास प्रवृत्त केले आहे: राष्ट्रीय चलनांमध्ये हिशेबपूर्ती, पर्यायी देयक आणि संदेशवहन व्यवस्था, आणि मध्यवर्ती बँकांमध्ये सोन्याची सातत्यपूर्ण भूक. भारताची स्वतःची स्थिती हे वैविध्यीकरण दाखवते. 10/04/2026 रोजी रिझर्व्ह बँकेच्या साप्ताहिक विवरणानुसार भारताचा परकीय चलन साठा सुमारे 700.9 अब्ज डॉलर होता, त्यापैकी सोने सुमारे 121.3 अब्ज डॉलर होते, म्हणजे राखीव साठ्याच्या दर सहा रुपयांमागे साधारण एक रुपया सोन्याचा.

यांपैकी कोणत्याही पर्यायाने अजून डॉलरची जागा घेतलेली नाही. हे सगळे पर्याय याची आठवण करून देतात की त्याचे स्थान स्वीकार्यतेवर टिकून आहे, आणि स्वीकार्यता क्षीण होऊ शकते.

XIII. नोटा छापल्याने संपत्ती का निर्माण होत नाही

पैसा केवळ वचन असेल, तर सरकार हवे तितके नोटा छापून सगळ्यांना श्रीमंत का करू शकत नाही? कारण पैसा हा वस्तू आणि सेवांवरील दावा आहे, आणि नोटा छापल्याने वस्तू आणि सेवा छापल्या जात नाहीत.

अर्थव्यवस्थेची कल्पना भाकरीचा ठरावीक ढीग आणि धारकाला भाकरी मिळवून देणाऱ्या तिकिटांचा गठ्ठा अशी करा. तिकिटे दुप्पट केली तरी भाकरीचा ढीग बदलत नाही; आता प्रत्येक तिकिटाला अर्धी भाकरी मिळते. तीच महागाई. इतिहासात अशा सरकारांची मोठी रांग आहे ज्यांनी आपली बिले छापखान्याने भागवली आणि ज्यांना तेच कळले: कोणीही न स्वीकारणारे चलन, तुम्ही रांगेत उभे असताना दुप्पट होणाऱ्या किमती, आणि अखेर राष्ट्रीय चलनाचा त्याग करून दुसऱ्याचे चलन स्वीकारणे.

राज्य कायद्याने स्वीकाराची सक्ती करू शकते. ते मूल्याची सक्ती करू शकत नाही.

म्हणूनच चलनाचे मूल्य, काही वर्षांहून अधिक कोणत्याही कालावधीत, एका गोष्टीवर येऊन थांबते: त्यामागील अर्थव्यवस्था इतर लोकांना हवे असलेले काय उत्पादन करते. रुपया हा भारतीय वस्तू आणि सेवांवरील दावा आहे. भारताने अधिक, चांगले आणि स्वस्त उत्पादन केले तर जगाला ते विकत घेण्यासाठी अधिक रुपये हवे असतात, आणि रुपया आपले मूल्य टिकवतो. भारताने केवळ अधिक रुपये जारी केले तर जगाला ते हवे असण्याचे कारण उरत नाही.

इथे एक सूक्ष्म मुद्दा आहे जो अनेकदा दुर्लक्षित राहतो. मूल्य वाढवणारा सरकारी खर्च स्वतः नव्हे; तो खर्च काय विकत घेतो ते आहे. बाजारापर्यंत माल पोहोचवणाऱ्या रस्त्यावर, कारखाना चालवणाऱ्या वीज प्रकल्पावर, अभियंता घडवणाऱ्या शाळेवर खर्च केलेला पैसा भाकरीच्या ढिगात भर घालतो. कुठेही न जाणाऱ्या रस्त्यावर खर्च केलेला, किंवा सरळ वाटलेला पैसा केवळ तिकिटांत भर घालतो. दोन देश सारखीच रक्कम खर्च करू शकतात आणि सारखीच रक्कम जारी करू शकतात; ज्याच्या खर्चातून खरे काम निर्माण झाले त्याचे चलन दहा वर्षांनी अधिक मजबूत असेल. अर्थव्यवस्थेच्या आकारातील वाढ म्हणजे प्रत्यक्ष केलेल्या कामाच्या मूल्यातील वाढ, त्याची नोंद करणाऱ्या नोटांच्या संख्येतील नव्हे.

हेच तर्कशास्त्र गेल्या दोन दशकांतील मोठ्या चलनविषयक प्रयोगाचे स्पष्टीकरण देते. वित्तीय संकटानंतर, आणि पुन्हा महामारीच्या काळात, प्रमुख मध्यवर्ती बँकांनी फार मोठ्या प्रमाणात सरकारी रोखे विकत घेतले, या धोरणाला परिमाणात्मक सुलभीकरण (quantitative easing) म्हणतात. वर्तमानपत्रांनी त्याला नोटा छापणे म्हटले. ते अदलाबदलीच्या अधिक जवळ होते: मध्यवर्ती बँकेने बँकिंग व्यवस्थेकडून रोखे घेतले आणि बदल्यात तिला राखीव निधी दिला. तो राखीव निधी कर्जाने दिला जाण्याऐवजी मोठ्या प्रमाणात मध्यवर्ती बँकेकडेच पडून राहिल्याने ग्राहक महागाई अनेक वर्षे कमी राहिली. जेव्हा सरकारांनीही फार मोठी तूट चालवली आणि पुरवठा साखळ्या विस्कळीत असताना थेट कुटुंबांच्या हातात पैसा दिला, तेव्हा अखेर तिकिटे भाकरीपेक्षा जास्त झाली, आणि जगाच्या बहुतेक भागात महागाई परतली. धडा जुनाच आहे. पैशाची निर्मिती अर्थव्यवस्थेच्या उत्पादन क्षमतेपेक्षा जास्त होईपर्यंतच निरुपद्रवी असते.

XIV. बँका आणि वित्तीय बाजार: अंतर्गत रचना

बँक, मुळात, एक ताळेबंद आहे जो अल्प मुदतीसाठी कर्ज घेतो आणि दीर्घ मुदतीसाठी कर्ज देतो. तिची दायित्वे म्हणजे तुमच्या चालू आणि बचत ठेवी, मागणी केल्यावर परत देय. तिची मालमत्ता म्हणजे 20 वर्षांची गृहकर्जे आणि पाच वर्षांची व्यावसायिक कर्जे. ती व्याजदरांतील फरकातून नफा कमावते आणि सगळे एकाच दिवशी आपल्या ठेवी परत मागणार नाहीत या गृहीतकावर टिकते. ते गृहीतक कोसळते तेव्हा धाव (run) होते, आणि म्हणूनच आधुनिक देशांत ठेव विमा आणि अंतिम कर्जदाता (lender of last resort) म्हणून काम करण्यास तयार असलेली मध्यवर्ती बँक असते.

बँकांभोवती बाजार असतात, त्यांपैकी प्रत्येक एका विशिष्ट प्रकारच्या वचनाचा व्यापार करतो:

भारतात रिझर्व्ह बँक बँका, मुद्रा बाजार, सरकारी रोखे बाजार आणि परकीय चलन यांचे नियमन करते, तर भारतीय प्रतिभूती आणि विनिमय मंडळ (Securities and Exchange Board of India) प्रतिभूती बाजारांचे नियमन करते. या दोघांमध्ये देयक व्यवस्था, तुमचे समभाग इलेक्ट्रॉनिक स्वरूपात ठेवणाऱ्या निक्षेपागार संस्था (depositories), तुमचा परतफेडीचा इतिहास ठेवणारी पतमाहिती मंडळे (credit bureaus), आणि आज ठरलेला व्यवहार उद्या पूर्ण होईल याची हमी देणारी समाशोधन गृहे (clearing houses) असतात.

यांपैकी प्रत्येक बाजार अखेर वचनांचा बाजार आहे. वचनाची किंमत म्हणजे व्याजदर, आणि व्याजदर म्हणजे विश्वासाची किंमत. राजाचा शिक्का असलेल्या नाण्यापासून अमेरिकी सरकारी कर्जाच्या बाजारापर्यंत ही संपूर्ण इमारत एकाच कल्पनेचा दीर्घ विस्तार आहे: भविष्यावरील दावा लिहून ठेवता येतो, हस्तांतरित करता येतो आणि अंमलात आणता येतो.

XV. तुमच्यासाठी याचा अर्थ काय

तीन व्यावहारिक निष्कर्ष निघतात.

पहिला, तुमच्या पाकिटातील आणि बँक खात्यातील पैसा हे वचन आहे, आणि वचने त्यांच्यामागील संस्थांइतकीच विश्वसनीय असतात. कोणती संस्था वचन देत आहे हे समजून घ्या: नोटेसाठी रिझर्व्ह बँक, ठेवीसाठी तुमची बँक, रोख्यासाठी कंपनी, धनादेशासाठी समोरचा पक्ष.

दुसरा, पत हे व्यवस्थेतील सर्वांत शक्तिशाली आणि सर्वांत धोकादायक साधन आहे. उत्पादक मालमत्ता विकत घेण्यासाठी वापरले तर ते संपत्ती चक्रवाढ करते; उपभोगासाठी वापरले तर ते कर्ज चक्रवाढ करते. जे अंकगणित बँकेला पैसा निर्माण करू देते तेच कर्जदाराला तो नष्ट करू देते.

तिसरा, रुपयाचे, आणि प्रत्येक चलनाचे, मूल्य हे त्यामागील खऱ्या अर्थव्यवस्थेचे प्रगतिपत्रक आहे. उत्पादक कामाचा प्रत्येक तास, जगाला विकत घ्यायचे असलेले प्रत्येक उत्पादन, वचन अधिक अंमलबजावणीयोग्य बनवणारी प्रत्येक संस्था, कागदाच्या तुकड्यावरील वचन बळकट करते. कोणत्याही छापखान्याने ते कधीही केलेले नाही.

म्हणूनच गव्हर्नरांच्या सहीच्या वरचे वाक्य ही तांत्रिक बाब नाही. ते सत्य आहे. नोट हे वचन आहे. बाकी सगळेही तेच आहे.

पाहा · कार्यालय YouTube वर

या निबंधांतून उपस्थित होणाऱ्या प्रश्नांवर दोन मिनिटांची स्पष्टीकरणे.

कार्यालय आपल्या दीर्घ लेखनाच्या लघु चित्रफीत आवृत्त्या प्रकाशित करते. या लेखाचे स्पष्टीकरण प्रसिद्ध झाल्यावर सूचना मिळण्यासाठी सबस्क्राइब करा.

संदर्भित स्रोत आणि तरतुदी

अधिनियम आणि नियम

तह आणि अभिसंधी

प्रकरणे

अधिकृत दस्तऐवज

वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न

भारतीय बँक नोटेवरील धारकाला रक्कम देण्याच्या वचनाचा प्रत्यक्षात अर्थ काय आहे?

याचा अर्थ असा की नोट ही मागणी केल्यावर धारकाला देय असलेली वचनचिठ्ठी (promissory note) आहे, आणि 160 वर्षांहून अधिक काळापूर्वी कागदी चलन अधिनियम, 1861 (Paper Currency Act, 1861) ने नेमके हेच वर्णन केले होते. तुम्ही ती नोट भारतीय रिझर्व्ह बँकेकडे सादर केली तर तुम्हाला तेच वचन असलेल्या दुसऱ्या नोटा किंवा नाणी मिळतील, धातूचे प्रमाण नाही. या वचनाला बळ देणारी गोष्ट पाठबळ नव्हे तर कायदा आहे: भारतीय रिझर्व्ह बँक अधिनियम, 1934 (Reserve Bank of India Act, 1934) चे कलम 22 बँकेला नोटा जारी करण्याचा एकमेव अधिकार देते, आणि कलम 26 प्रत्येक बँक नोटेला केंद्र सरकारची हमी असलेले कायदेशीर चलन (legal tender) ठरवते.

बचतकर्ते बँकांकडे ठेवत असलेल्या ठेवी बँका कर्जाने देतात का?

नाही. हे पाठ्यपुस्तकी चित्र बँक ऑफ इंग्लंडने 2014 मध्ये आपल्या Quarterly Bulletin मध्ये दुरुस्त केले. व्यापारी बँक कर्ज मंजूर करते तेव्हा ती आधीपासून अस्तित्वात असलेली रोकड देत नाही; ती कर्जदाराच्या खात्यात नवी ठेव जमा करते. कर्ज ही बँकेची मालमत्ता आहे आणि ठेव हे तिचे दायित्व आहे, आणि दोन्ही एकाच क्षणी अस्तित्वात येतात. ठेवींमधून कर्ज निर्माण होत नाही, तर कर्जातून ठेवी निर्माण होतात, आणि म्हणूनच आधुनिक अर्थव्यवस्थेतील, भारतासह, बहुतेक पैसा नोटा आणि नाणी नव्हे तर बँक ठेवी असतो.

बँका कर्ज देताना पैसा निर्माण करतात, तर त्यांना अमर्याद पैसा निर्माण करण्यापासून काय रोखते?

चार बंधने. भांडवलाचे नियम बँकेला तिच्या जोखीम-भारित कर्जांच्या ठरावीक प्रमाणात भागधारकांचा पैसा राखण्यास भाग पाडतात, त्यामुळे बेजबाबदार कर्जवाटप अखेर बँक बंद पाडते. भारतीय रिझर्व्ह बँक अधिनियम, 1934 (Reserve Bank of India Act, 1934) च्या कलम 42 अंतर्गत रोख राखीव प्रमाण (cash reserve ratio) अनुसूचित बँकेला आपल्या ठेवींचा काही भाग रिझर्व्ह बँकेकडे ठेवण्यास भाग पाडते; सप्टेंबर 2026 मध्ये ते 3 टक्के होते. बँकिंग नियमन अधिनियम, 1949 (Banking Regulation Act, 1949) अंतर्गत वैधानिक तरलता प्रमाण (statutory liquidity ratio) 18 टक्के होते. आणि धोरणात्मक रेपो दर, सप्टेंबर 2026 मध्ये 5.25 टक्के, संपूर्ण अर्थव्यवस्थेसाठी पैशाची किंमत ठरवतो.

अमेरिकी डॉलर अजूनही जगाचे राखीव चलन का आहे?

सोन्यामुळे नव्हे. 1944 मध्ये ब्रेटन वुड्स येथे डॉलरला जाणीवपूर्वक हे स्थान देण्यात आले आणि 1971 मध्ये परिवर्तनीयता संपल्यानंतरही चार कारणांमुळे ते टिकले: नेटवर्क परिणाम, कारण सगळे ते वापरतात म्हणून सगळे ते वापरतात; ट्रेझरी बाजाराची खोली, जी किमती न हलवता फार मोठे व्यवहार सामावून घेते; संस्था, म्हणजे मालमत्ता हक्क, न्यायालये आणि महागाईशी लढेल अशी अपेक्षा असलेली मध्यवर्ती बँक; आणि जडत्व, कारण राखीव चलने पिढ्यांच्या कालावधीत बदलतात. 2026 च्या पहिल्या तिमाहीत वाटप झालेल्या अधिकृत राखीव साठ्यांपैकी डॉलरचा वाटा 57.13 टक्के होता.

सरकार सगळ्यांना श्रीमंत करण्यासाठी सरळ नोटा का छापू शकत नाही?

कारण पैसा हा वस्तू आणि सेवांवरील दावा आहे, आणि नोटा छापल्याने वस्तू आणि सेवा छापल्या जात नाहीत. भाकरीचा ठरावीक ढीग आणि धारकाला भाकरी मिळवून देणाऱ्या तिकिटांचा गठ्ठा कल्पना करा: तिकिटे दुप्पट केली तर प्रत्येक तिकिटाला अर्धी भाकरी मिळते. तीच महागाई. राज्य कायद्याने आपले चलन स्वीकारण्याची सक्ती करू शकते, पण मूल्याची सक्ती करू शकत नाही. काही वर्षांहून अधिक कोणत्याही कालावधीत चलनाचे मूल्य, त्यामागील अर्थव्यवस्था इतर लोकांना प्रत्यक्षात विकत घ्यायचे असलेले जे उत्पादन करते, तेवढेच असते.

ही उत्तरे वरील लेखाचे शैक्षणिक सारांश आहेत; ती कोणत्याही वैयक्तिक प्रकरणावरील कायदेशीर सल्ला नाहीत.

दुरुस्त्या: या लेखात तुम्हाला कायद्याची किंवा तथ्याची चूक आढळली, तर contact@lokeshbhardwajlawoffices.com वर 'Correction' (दुरुस्ती) या विषयासह लिहा. दुरुस्त्या मजकुरात केल्या जातात आणि इथे तारखेसह नोंदवल्या जातात.

अस्वीकरण

हा लेख केवळ सामान्य माहिती आणि सार्वजनिक कायदेशीर शिक्षणासाठी प्रकाशित केला आहे. हा कायदेशीर, आर्थिक किंवा गुंतवणूक सल्ला नाही, हा कोणत्याही चलन, प्रतिभूती किंवा संलेखाबाबत शिफारस नाही, आणि यातून वकील-अशील संबंध निर्माण होत नाही. इथे नमूद केलेले दर, राखीव साठ्याचे आकडे आणि वैधानिक मर्यादा प्रकाशनाच्या तारखेच्या आहेत आणि वारंवार बदलतात. वाचकांनी कृती करण्यापूर्वी आपल्या स्वतःच्या तथ्यांवर आणि दस्तऐवजांवर विशिष्ट सल्ला घ्यावा. बार कौन्सिल ऑफ इंडिया नियमांच्या प्रकरण II, भाग VI, नियम 36 च्या अनुपालनात प्रकाशित. या लेखाचा कोणताही भाग व्यावसायिक काम मिळवण्याच्या उद्देशाने नाही.

WhatsApp